10 maja Akademia Filmowa Marubi w Tiranie oraz dwóch trenerów, Nienke Eijsink i Arianit Gjonbalaj, powitali uczestników szkolenia filmowego. Grupa składała się z 9 osób w wieku od 17 do 29 lat. Większość z nich nie miała dotąd okazji naprawdę poznać sztuki filmowej, ale wszyscy wykazywali do niej zamiłowanie. Podczas prezentacji od razu stało się jasne, że bardzo interesują ich prawa LGBTQ+ i kwestie równości płci, oraz że są bardzo podekscytowani możliwością nauczenia się, jak poruszać te tematy za pomocą filmu.
Kolejne trzy dni były bardzo intensywne, z dużą ilością teorii, ale także momentami na refleksję, dzielenie się doświadczeniami i eksperymentowanie z kamerami.
Pierwsze ćwiczenie polegało na tworzeniu filmów składających się tylko z pięciu ujęć, w których każda mała grupa reklamowała produkt, który chciałaby, żeby istniał. W rezultacie otrzymaliśmy banana o kształcie, który nie byłby tak łatwo seksualizowany, co stwierdzało, że „wydaje się łatwiej zmienić kształt jedzenia niż umysły ludzi”. Drugi film przedstawiał maszynę i kartę, które zapewniałyby kobietom bezpłatny dostęp do produktów higienicznych, aby uniknąć związanych z nimi kosztów, a trzecia grupa pracowała nad sokiem „antypatriachalnym”.
Podczas ostatniego dnia warsztatów uczestnicy musieli pracować nad 8-godzinnym projektem filmowym, który obejmował opracowanie koncepcji, pisanie i preprodukję, kręcenie, a następnie montaż. Po całej ich ciężkiej pracy każda grupa miała swój projekt wyświetlony. Pierwszy film był animowaną odpowiedzią na wiersz uczestnika Thimi, który opowiadał o byciu gwiazdą pomimo czasami odczuwanego smutku i samotności. Pracowali także nad historią mężczyzny, który dowiedział się, że jego siostra ma związek z dziewczyną i zareagował, mordując ją. Film sugerował alternatywny scenariusz, w którym ona zemściła się, zamykając go i grożąc mu. Oprócz poruszenia kwestii homofobii, było to także nawiązanie do albańskiej tradycji członków rodziny mścących się na innych rodzinach poprzez morderstwo. Wreszcie ostatni film przedstawiał przypadek cyberprzemocy i miał funkcjonować jako kampania uświadamiająca mająca na celu zapobieganie samobójstwom i poruszanie kwestii zdrowia psychicznego. Jako bonus mogliśmy także zobaczyć krótką animację przeciwko homofobii, nad którą jeden z uczestników pracował poprzedniej nocy.
Pod koniec każdy z nich przedstawił pomysły, z którymi chce aplikować o mini-granty projektowe, które pozwolą im tworzyć własne filmy dokumentalne.
„Wierzę, że wielu młodych ludzi w naszym kraju jest bardzo kreatywnych, ale nie mamy wielu możliwości, gdzie pokazać nasze pomysły. Osobiście uważam, że filmy to świetne narzędzie, które w odpowiednich rękach może wprowadzić wielką zmianę, ponieważ filmy mają moc wpływania na ludzi i sprawiania, że myślą głębiej. Filmy mogą wywoływać głębokie uczucia i pomagać nam zastanawiać się nad naszym życiem.” – Uczestnik warsztatów
