Op 10 mei verwelkomden de Marubi Film Academy in Tirana en de twee trainers, Nienke Eijsink en Arianit Gjonbalaj, de deelnemers van de filmmaaktraining. De groep bestond uit 9 mensen, met leeftijden tussen 17-29 jaar. De meesten van hen hadden tot nu toe nog niet echt de kans gehad om over filmmaken te leren, maar ze deelden allemaal een affiniteit ervoor. Tijdens de introducties werd ook meteen duidelijk dat ze erg geïnteresseerd waren in het aangaan van LGBTQ+-rechten en gendergelijkheidskwesties, en dat ze erg enthousiast waren om te leren hoe ze dit konden doen met behulp van film.
De volgende drie dagen waren zeer intensief, met veel theoretisch leren maar ook momenten voor reflectie, delen en experimenteren met de camera’s.
De allereerste oefening bestond uit het maken van films met slechts vijf shots, waarbij elke kleine groep reclame zou maken voor een product dat ze wensten dat bestond. Als resultaat kregen we een banaan met een vorm die niet zo gemakkelijk geseksualiseerd zou worden, die stelde dat “het lijkt gemakkelijker te zijn om de vorm van voedsel te veranderen dan de geest van mensen”. De tweede film presenteerde een machine en een kaart die vrouwen gratis toegang zou geven tot sanitaire producten, om de kosten die ermee gepaard gaan te vermijden, en de derde groep werkte aan een “anti-patriarchaat” sap.
Tijdens de laatste dag van de workshop moesten de deelnemers werken aan een 8-uurs filmproject, wat het ontwikkelen van een concept, schrijven en pre-productie, opnamen maken en vervolgens monteren omvatte. Na al hun harde werk werd elk groepsproject vertoond. De eerste film was een geanimeerde reactie op een gedicht van deelnemer Thimi, dat ging over een ster zijn ondanks het zich soms verdrietig en alleen voelen. Ze werkten ook aan het verhaal van een man die erachter kwam dat zijn zus een relatie had met een meisje en reageerde door haar te vermoorden. De film suggereerde een alternatief scenario waarin zij wraak nam door hem op te sluiten en te bedreigen. Naast het aankaarten van vragen betreffende homofobie, was dit ook een verwijzing naar de Albanese traditie waarbij familieleden wraak nemen op andere families door middel van moord. Ten slotte toonde de laatste film een geval van online pesten en was bedoeld om te functioneren als een bewustmakingscampagne om zelfmoord te voorkomen en geestelijke gezondheidskwesties aan te pakken. Als bonus kregen we ook een korte animatie tegen homofobie te zien waaraan een van de deelnemers de avond ervoor had gewerkt.
Tegen het einde presenteerde elk van hen de ideeën waarmee ze willen solliciteren voor de project mini-subsidies die hen in staat zullen stellen hun eigen documentaires te maken.
“Ik geloof dat veel jonge mensen in ons land erg creatief zijn, maar we hebben niet veel mogelijkheden waar we onze ideeën kunnen tonen. Ik denk persoonlijk dat films een geweldig hulpmiddel zijn dat, als het in de juiste handen wordt gebruikt, een grote verandering kan bewerkstelligen omdat films de kracht hebben om mensen te beïnvloeden en hen dieper te laten nadenken. Films kunnen diepe gevoelens oproepen en ons helpen reflecteren op ons leven.” – Deelnemer aan de workshop
