Na een lange, onzekere lockdown konden we eindelijk in de laatste week van mei een vliegtuig nemen van Amsterdam naar Tirana, en daarna met een shuttlebus naar het oosten, naar het stadje Pogradec aan de grens van Albanië en Noord-Macedonië. Daar ontmoetten we artivisten uit de bredere West-Balkan regio, mensen uit de culturele sector en het maatschappelijk middenveld, diplomatieke vertegenwoordigers en professionals die al meer dan tien jaar met jongeren en mensenrechtenactivisme in de regio werken. Vijf dagen lang namen we deel aan gesprekken over artivisme, EU-subsidieprogramma’s voor jongerenwerk, zichtbaarheid van trans jongeren, het belang van veilige kunstplekken, de groeiende zichtbaarheid van queercultuur door kunst, en de weg vooruit naar gendergelijkheid. Deze sessies gaven deelnemers de kans om in gesprek te gaan met de jongeren die voorop lopen in het integreren van LGBTQ+-rechten in de mainstream samenleving door middel van kunst, beginnend vanuit hun eigen ervaringen als leden van een gemarginaliseerde minderheid, en hoe ze kunst gebruikten om andere mensen zoals zijzelf te bereiken en geleidelijk door te dringen tot de mainstream cultuur met hun oprechte creativiteit.
Als een van de laatste onderdelen van het Youth Artivists for Change project was het ontzettend bevredigend om te zien hoe hun individuele reizen deel werden van het bredere veranderingsproces dat langzaam maar zeker plaatsvindt in de Balkan. Toen we hun projecten zagen afronden in filmvertoningen, kon je niet anders dan hun moed en originaliteit prijzen, maar ook hun toewijding aan de LGBTQ+-gemeenschap overal, waarbij ze een boodschap van hoop uitstraalden naar andere jongeren overal.
