Mijn film gaat over een meisje met brandwonden op haar benen. Ze is bang voor wat de maatschappij van haar zal denken, en ze draagt altijd rode laarzen, zelfs midden in de zomer, om ze te verbergen. Ze gaat nooit naar het strand omdat ze bang is voor wat mensen zullen denken; ze verstopt zichzelf altijd.
Het personage [in mijn film] ben ik. Ik heb besloten mezelf te accepteren; en ik wil dat andere mensen mij ook leren kennen. Ik heb besloten deel te nemen aan deze training omdat ik geloof in de kracht van kunst om de maatschappij te veranderen.
Tegenwoordig leven we in een nepmaatschappij omdat sociale media ons gezichtsveld heeft veranderd. We geloven dat we perfect zijn van top tot teen, met filters – maar de realiteit is niet zo.
Ik voel me heel dankbaar voor deze ervaring, omdat ik hier 13 jaar geleden al van droomde, en nu realiseer ik het. Ik denk dat het tonen van zulke films een verschil kan maken. Ik had mijn littekens nog nooit eerder ergens laten zien.
